Днямі адзін музычны сайт чарговы раз зьвярнуўся да творчасьці ULIS, каб даказаць свой непахісны курс у развіцьці беларускай музыкі. "Хопіць сумных песень пра сваю старонку!" - гэты радок з песьні "Марнатраўны сын", кажуць, стаў ледзьве не пачынальнікам "пазытыўнай музыкі" ў Рэспубліцы Беларусь. Можна пазайздросціць уменьню цяперашняга пакаленьня інтэрнэт-рэдактараў вырываць словы з кантэксту. Але гаворка не пра тое.

Ва ўзгаданай песьні ULIS цытата працягвалася.

Вось яна:

"Хопіць сумных песень пра сваю старонку,

хопіць рок-н-ролу на карысць падонкаў".

Пра гэта і трэба падумаць. Бо тое, што адбываецца зараз з музычнымі беларускімі фэстамі, інакш як рок-н-ролам на карысць "падонкаў" не назавеш. Менавіта тых падонкаў "в законе", якія знічтажаюць беларушчыну, і хацелі б, каб эталонам беларускай музыкі выступалі іншамоўныя гурты, каб рок-н-рол разьвіваўся пад "чуткім надзорам" БРСМ або кампаній з дзяржаўным капіталам.

Ці нармальная сітуацыя, калі на адзін буйны рок-фэст у Беларусі запрашаюцца каманды, якія ведаюць, што "палітычныя" песьні ў іх выкананьні не пройдуць? Ці нармальная сітуацыя, калі на ўручэньні "каронаў" за рок-музыку адныя гурты па "каляпалітычных" прычынах не выходзяць на сцэну, а назвы іншых забароненыя для выступу на сталічнай сцэне?

А на пазбаўлены цэнзурных абмежаваньняў фэст ля мяжы, які ўжо два гады ў руках "арганізатараў новага пакаленьня", гурты запрашаюцца ў апошні момант, праграма ўвесь час мяняецца, а колькасьць журы перавышае колькасьць конкурсных гуртоў, што прыводзіць да вынікаў, якія не можа зразумець ніхто, нават яны самі?.. Арганізатары пры гэтым не зважаюць на крытыку, або спрабуюць адказваць на яе асабіста, спадзяючыся на пэрсанальную абразу і скандал, пра які яшчэ што-небудзь можна будзе напісаць. Пры гэтым самі ж "чыста па-беларуску" ныюць, што іх нехта "ня любіць"...

Калі так будзе працягвацца, то ў нас і атрымаецца "рок-н-рол на карысць падонкаў". Тысяча-другая верных прыхільнікаў беларушчыны будзе ездзіць на адзін фэст ля мяжы, у той час як дзесяткі тысячаў будуць збірацца на іншыя, дзе эталонам беларускай культуры зробяцца гурты, якія спяваюць па-расейску, або, лепей за ўсё, зусім не спяваюць. Пад чуйным вокам беларускіх памежнікаў натоўпы будуць махаць бел-чырвона-белымі сцягамі (калі іх дазволяць правезьці праз мяжу) і... слухаць рок-н-рол у выкананьні польскіх, літоўскіх гуртоў, або нават самога Бона з U2. У Беларусі ж дазволяць жыць, пэўна, якраз "пазытыўнай" музыцы -- той, пад якую можна расслабіцца і не думаць пра тое, што і як адбываецца ў краіне або ва ўласным сумленьні.

… Вяртаючыся да "Марнатраўнага сына". Радок пра "сумныя песьні" там далёка не галоўны, а ў тым кантэксце мелася на ўвазе хутчэй папса пра Беларусь, якой замест нармальнай беларускай музыкі нас "кормяць" дзяржрадыё і тэлебачаньне (ну, хіба што Фэлікс як аўтар мяне дапоўніць і дасьць больш разгорнутае тлумачэньне :)). Прыклады? Куды больш за тузін, калі пашукаць: ад "родина моя, Белоруссия" да "Минск это я".

Беларускі рок тут ні пры чым. Стварэньне штучных "пазытыўных" праектаў нас не выратуе, а толькі накіруе бліжэй да пасткі, якую даўно расставілі на нас тыя, каму беларускамоўная рок-музыка як костка ў горле (інакш бы яе не забаранялі). І насуперак каму мы ўсё-ткі павінныя рабіць добрыя, якасныя фэсты. Інакш беларускамоўнаму рок-н-ролу толькі і застанецца сказаць "я жыў" і спакойна памерці пад прэсам "пазытыву"...