Надыйшоў момант, калі і я хачу сказаць некалькі словаў у камэнтар да нядаўняй сустрэчы беларускіх музыкаў з уладамі. Не хацеў раней нічога пісаць, таму што ад самoга пачатку вельмі шмат людзей выказвалі абурэньне гэтай падзеяй, і любы камэнтар мог быць успрыняты як дадатковая порцыя безпадстаўнай крытыкі. Зараз жа крытыкі і падтрымкі ўжо 50/50, а хутка камэнтароў у падтрымку пазыцыі музыкаў будзе ўсё болей і болей. Таму хачу выказацца менавіта зараз.

Мяне, як рок-музыку, які ня бачыў сябе на БТ амаль 10 год, таксама хвалюе пытаньне “забароны” на рок-музыку ў Беларусі.

Адразу ж скажу, што перадумовы для ўцягваньня мяне ў авантуру з “хаджэньнем” таксама былі. Яшчэ ў верасьні да мяне падыходзілі і запытваліся, ці я пагаджуся граць на рок-канцэрце “За Беларусь”. Я адкзаў, што калі гэта будзе зьвязана з дзяржструктурамі або БРСМ, то не пагаджуся, калі не – няхай акрэсьляць прапановы. Болей да мяне з гэтым не зьвярталіся.

Я перакананы, што любы чалавек павінны трымацца сваіх прынцыпаў, а асабліва чалавек публічны, у тым ліку рок-музыка.

Калі твае прынцыпы не дазваляюць пагаджацца з  тым, што адбываецца вакол цябе, гэта дае натхненьне для творчасьці. У ёй ты выражаеш свой погляд на жыцьцё,  і за гэта цябе паважаюць твае сябры і прыхільнікі. Сапраўдная творчасьць для мяне – гэта калі творы адлюстроўваюць менавіта ўласныя перажываньні, уласны сьветапогляд, а не ствараюцца для таго, каб забаўляць публіку ў перапынках паміж ежай і пітвом.

Калі такой творчасьцю ты заваяваў павагу і вядомасьць, то ёсьць вялікая небясьпека, што ўсіх тых людзей, якія табе давяраюць, ты можаш страціць, аднойчы адступіўшы ад сваіх прынцыпаў – нават “нязначна”. Бо паступаючыся прынцыпамі, ты здраджваеш сабе, а значыць, і тым, хто памыліўся адносна цябе.

Здрадзілі камусьці музыкі, якія пайшлі на сустрэчу ў Адміністрацыю прэзідэнта, ці не, – могуць вырашыць толькі яны самі. Што і робяць.

Учора мяне спыталі: “А што б ты зрабіў у гэтай сытуацыі?”. Адказваю: я туды ўвогуле б не пайшоў. Бо гэта супярэчыць маім прынцыпам. 

Дыялёг з уладай, якая спачатку забараняе, а потым кажа, што можа нешта дазволіць, я не лічу сэнсоўным.  ULISy яшчэ ў 2000-м годзе паказвалі паперкі, быццам канцэрт ня можа адбыцца па прычынах “пажарнай бясьпекі”, хаця тыднем пазьней пускалі ў тое ж памяшканьне іншыя гурты. Аднак гэта не падштурхнула нас зьвяртацца да ўлады з лістамі ці просьбамі аб сустрэчы. Як і наступныя гады існаваньня ў “забароненым” стане.

Я ўпэўнены, што перамога ў гульні з уладай на яе тэрыторыі немагчымая ў любой дзяржаве – улада ўвесь час навучаецца таму, як падманваць людзей і рабіць тое, што хоча. Пра тэхнікі, якімі яна стварае ўражаньне ўласнай абаяльнасьці, добра напісаў Скрыпа – я ня здолею напісаць лепей.

Зараз улада распачала гульню па дыскрэдытацыі рок-музыкаў - а яны трапілі на гэтую вуду. Спачатку ад іх сапраўды могуць нічога не папрасіць узамен на іх просьбы, але потым усё роўна прыйдзецца выконваць пастаўленыя ўладаю ўмовы, каб граць канцэрты. І тут пэрспэктыва ясная: або ты ўсё болей і болей здраджваеш уласным прынцыпам, або ў адваротным выпадку табе ўсё роўна адмовяць у канцэртных пляцоўках.

Адзіным выхадам для сваіх калег-музыкаў я бачу наступнае. Хлопцы, скажыце ўсім сваім прыхільнікам: “Мы лахануліся. Хацелі як лепей, атрымалася як заўсёды”. І тады ўлада ня зможа маніпуляваць вамі. Думаю, усё вернецца на свае колы.

 
P.S.

skryppa