Strider's Journal

Пра аматараў і прафэсыяналаў

Tue, 01 Jul 2008 17:41:12 GMT

З каментаў у працяг паста-ацэнкі пра конкурс на "Басовішча-2008"...

Скажу-ка і я. Экспэрымэнты з ужо вядомым і раскручаным фэстывалем, які мае пэўную рэпутацыю, праводзіць нельга хаця б таму, што той імідж, які ён набыў за 16 год, не рызыкнуў бы зламаць нават найкруцейшы прадусар.

Не кажучы ўжо пра людзей, якія - як паказала практыка - суцэльна не разьбіраюцца ў тым, як арганізоўваць і праводзіць імпрэзы такога масштабу.

Пачну па-парадку. "Басовішча" ўсе гэтыя 16 год быў міжнародным фэстам і пляцоўкай для ўжо прафэсыйных і вядомых беларускіх гуртоў, якія ў сувязі з сытуацыяй на Беларусі маюць тыя ж умовы для разьвіцьця, што і непрафэсыйныя.

Прывяду прыклады тых гуртоў, што атрымалі сваю пуцёўку і апраўдалі яе на фэстах "Басовішча" ў мінулыя гады:
- гурт Indiga быў адабраны на адборачным фэсьце, дзе выступіў як прафэсыйны гурт на сучасным узроўні;
- гурты B:N:, Сьцяна, Tav.Mauzer былі таксама прафэсыйнымі гуртамі сярэдняэўрапэйскага ўзроўню і прыяжджаючы на конкурс падтрымлівалі добры імідж фэсту.

Зараз фэст стаў фэстам для пачаткоўцаў. Ягоны ўзровень упаў да школьнага.

І калі вы прымаеце гэта як дадзеная і зараз называеце "Басовішча" фэстам для аматараў, адмыслова імкнецеся яго такім зрабіць, то яшчэ ніжэй апускаеце планку гэтага фэсту.

Што тычыцца конкурсаў апошніх двух гадоў, то прычына - не ў "агульным крызісе беларускіх музыкаў", а ў няўменьні журы адабраць тыя калектывы, што маглі б выступіць дастойна. На дастойныя каманды проста не зьвярнулі ўвагі, імкнучыся зламаць фармат фэсту і правесьці экспэрымэнт "па-жывому", што рабіць - як я казаў раней - было катэгарычна нельга.

Зараз падняць планку фэсту будзе амаль немагчыма, бо публіка, што прыяжджае на яго ў апошнія гады, ужо прывыкла, што гэтая планка знаходзіцца даволі нізка.

На вашым месцы я б не пісаў пра вашыя памылкі, якія вы нібыта спрабуеце выправіць, а ціхенька чырванеў бы ад сораму ў межах уласнага "парталу".

Няўжо пасьля таго, што вы зрабілі з "Басовішчам", вы, застаючыся ў арганізатарах, можаце называць сябе "вузкім колам адмыслоўцаў", якія нешта добрае могуць з гэтым фэстам зрабіць? Ці вы як Аляксандар Рыгоравіч пажыцьцёва зьбіраецеся экспэрымэнтаваць на ўласных памылках?

"Сбылась мечта идиота..." (с)

Mon, 07 Apr 2008 11:23:07 GMT

Менск, 04-04-2008

Крычым гучней?..

Sat, 26 Jan 2008 13:28:40 GMT

Напісаў Клімаву камэнтар пра “Рок-каранацыю” і думаў, што ўстрымаюся ад далейшых выказваньняў на гэтую тэму. Але як часта бывае, атрымліваю рэакцыі іншых зацікаўленых бакоў, у тым ліку – “аргуманты” пра ўласную асобу або ўласную творчасьць. Таму выкажуся яшчэ раз.

Напачатку – пра ULIS

Спачатку адкажу пра сябе: не каб біць сябе ў грудзі, а каб узнавіць справядлівасьць.

“Адносна Кораня – за апошнія 15 гадоў я ня чуў ад яго яшчэ хаця б адной такой песьні як «Пляц Францыска» – ня хоча ён пісаць яркія гіты, маўчыць, а калі і выступае, то выконвае доўгія інструмэнтальныя варыяцыі. (Ой, малю Бога, каб яны ўсе не пакрыўдзіліся, бо шчыра іх паважаю!)”

З.Сасноўскі

Адразу заспакою Зьмітра: я не пакрыўдзіўся. Аднак у ягоным “артыкуле” ёсьць недакладнасьці.

Па-першае, трэба было сказаць: Корань ніколі ў жыцьці не пісаў яркіх гітоў і ня хоча іх пісаць. Бо “Пляц Францыска” напісалі Краўчанка з Аксёнцавым. Мне чужой славы ня трэба. :)

Па-другое, што тычыцца “доўгіх інструмэнтальных варыяцый”, то Зьміцер, пэўна, не вельмі добра валодае матэрыялам. У апошніх альбомах ULISa песьні нашмат карацей за тыя першыя альбомы, і інструмэнтала там нашмат меней. Увогуле, у творчасьці ULISа была толькі адна інструмэнтальная кампазыцыя: “Другое падарожжа” на альбоме “Краіна доўгай белай хмары” .

Канешне, канцэрт адрозьніваецца ад запісаў: які сэнс граць тое, што слухач можа і так поўнасьцю пачуць на альбоме? У сьвеце сучаснай музыкі гэта – не загана.

Пра музычную крытыку

Ня буду казаць, што найлепш ведаю, як музычным крытыкам трэба ацэньваць выканаўцаў. Калі прыняць шкалу ацэнкі, якую прапаноўвае Зьміцер, то даўно хацеў сказаць (толькі бяз крыўдаў!), што тая адна песьня, якую “Стары Ольса” грае падчас усяго свайго канцэрту, ня вельмі адрозьніваецца разнастайнасьцю менавіта па гэтай шкале. :) Раней не лічыў, што маю права даваць некаму парады, але калі ўжо Зьмітру душа баліць за маю творчасьць, то заўсёды гатовы абмеркаваць музычныя справы на роўных.

Але калі сур’ёзьней, то я лічу, што музыка не павінны ацэньваць у прэсе творчасьць іншага музыкі, калі толькі той апошні не прынёс свае песьні на ацэнку да “мэтра” (пішу, “у прэсе” – бо іншыя справа сказаць нешта адзін адному пры сустрэчы: такая крытыка – рухавік да зьменаў, дапамога ў творчасьці). Галоўныя, “апошнія”, ацэншчыкі – гэта людзі, якія прыходзяць або не прыходзяць на твой канцэрт, купляюць або не твае дыскі і выбіраюць, ці праслухоўваць тваю музыку ў інтэрнэце.

Нажаль, у нашай краіне няма ацэначных крытэраў, якімі карыстаюцца ўпамянутыя Зьмітром “цынічныя прадусары” зь іншых краінаў, дзе нармальна наладжаная сістэма продажаў і канцэртаў.

Але гэта не нагода для вядомага выканаўцы выкарыстоўваць момант і навязваць сваю думку пра творчасьць іншых, тым самым, магчыма, дэзарыентуючы публіку (бо не ўсе зь іх маюць тыя ж самыя густы, што я ці Зьміцер). Трэба даць шанец людзям самім зрабіць свой выбар.

Гучна – не значыць, найлепей

Зараз наконт палемікі Андрэя Плясанава і Сяргея Будкіна. Апошнім часам у беларускай музычнай – і ўвогуле незалежнай - культурнай прасторы нарастае тэндэнцыя: хто болей гучна крычыць пра тое, што ён найлепшы, той і “лепшы”.

Нельга адмаўляць, што “П.Л.А.Н” настойліва рэкламуе тое, што робіць. Але калі яго крытыкуе Будкін з “Тузіна Гітоў”, то ён не заўважае бярвеньне ва ўласным воку. Бо менавіта маладыя гарачыя голавы з “ТГ” спрабуюць дыктаваць умовы ва ўсёй сучаснай музычнай крытыцы Беларусі толькі таму, што ў іх вельмі “гучныя галасы”.

Між тым гучна – не значыць, найлепей. Вядомы прыклад гэтаму – нацыянальна вядомы беларускі папуліст.

Але час раней ці пазьней усё расстаўляе на месцы: і ў палітыцы, і ў музыцы. Што тычыцца музыкі, дык і “ТГ”, і “П.Л.А.Н.”, і нас з вамі будуць ацэньваць не па тым, што і як мы будзем казаць пра сябе, а па нашых дзеяньнях. У выпадку з “ТГ” яскравыя прыклады - гэта суарганізацыя “Басовішча” і “РК” апошніх гадоў.

Пра кароны і журы

Артыкулы Клімава і Падбярэзскага паказваюць, што нават тыя сябры журы, якія на першы раз давалі “ТГ” запас даверу, не гатовыя зараз падпісвацца пад чужой некампэтэнтнасьцю і выступаць у ролі “вясельных генералаў” дзеля нечыіх пэрсанальных кар’ерных мэтаў. Нават калі гэтыя “нехта” і, як кажа Сасноўскі, “сьвядомыя патрыятычныя хлопцы”. Патрыётаў у нас хапае, але сьвядомы хлопец – гэта яшчэ не прафэсія.

Замена адных сябраў журы на іншых пры гэтым няшмат дапаможа, калі будзе адбывацца не на карысьць прафэсыяналізму і аб’ектыўнай ацэнцы.

Як можна параўнаць з музычным рэдактарам і выдаўцом асобу, якая з музыкай зьвязаная толькі таму, што ўзначальвае грамадзкую студэнцкую арганізацыю, якая ўжо напрацягу болей 15 гадоў традыцыйна арганізоўвае музычныя імпрэзы ў Польшчы? Ці атрыманьне пасады аўтаматычна – як у казках – надзяляе чалавека поўнымі ведамі?

Або ці можа быць экспэртам у беларускай музыцы чалавек, які фактычна добра не ведае ніводнай беларускай групы, і на фэстываль, які нібы павінны быў зьнесці бар’еры між суседнімі краінамі, запрасіў толькі тых, хто быў больш-меньш вядомы у расейскамоўным асяродзьдзі, або тых, каго яму параілі інфармацыйныя спонсары? Ці “РК”, можа, будзе выдатнай магчымасьцю для літоўскага суседа ўпершыню пачуць творчасьць большасьці намінантаў? Тады можна толькі здагадвацца, на якой аснове ён паставіць ацэнкі…

Можна запрашаць колькі заўгодна “ганаровых міжнародных” сябраў журы, але якасьць імпрэзы ад гэтага аўтаматычна не падвысіцца. І кароны, якія будуць такім чынам раздавацца, хутка будуць нічым ня лепей ад вопраткі голага караля…

Шкада толькі, што ўсе гэтыя “наватарскія” штучкі робяцца ў межах заслужыўшых сабе добрую рэпутацыю брэндаў. Я ўжо прапаноўваў год таму (і ведаю, што так лічу не толькі я – напрыклад, і зьеўшая не аднаго сабаку на арганізацыі музычных імпрэзаў і музычнай крытыцы vladimirowna): хаця б пераймянуйце гэта, не выязджайце на старых імёнах. Назавіце імпрэзу “Тузін карон” ці неяк яшчэ, стварайце сабе ўласнае імя – і пакіньце ў спакоі тое, што стваралася зь іншымі мэтамі і ў іншыя часы. Інакш можна будзе падумаць, што вы імкнецеся толькі выехаць на чужых, старых дасягненьнях і баіцеся ці ўвогуле не можаце стварыць самі штосьці новае.

***

Мне думаецца, тое, што прапаноўвае Зьміцер Падбярэзскі, – прадумаць і памяняць фармат “РК” у бок большага прафэсіяналізму адбору і ацэнкі намінантаў, пакуль яшчэ не позна, - слушная ідэя. Але нешта мне падказвае, што цяперашнія суарганізатары “РК” паступяць па знаёмым прынцыпе: “Дзякуй. Выкрэсьліваем”. Спадзяюся, што не пабачу той дзень, калі выкрэсьляць і тых, хто зараз думае, што аказвае маладым людзям паслугу, запрашаючы ў “суарганізатары”…

***

Tue, 25 Dec 2007 18:30:04 GMT

Vinszuju usich z nadychodziaczymi i nadyjszouszymi Sviatami!

Niachaj u nastupnym hodzie u Waszym zhycci buduc' tolki radasc' i liubou.

I jaszcze: stauciesia adzin da adnago jak da samoga siabie. Heta i josc sakret naszaga isnavannia.

Slava Koran'.

***

Fri, 23 Nov 2007 21:45:15 GMT

Надыйшоў момант, калі і я хачу сказаць некалькі словаў у камэнтар да нядаўняй сустрэчы беларускіх музыкаў з уладамі. Не хацеў раней нічога пісаць, таму што ад самoга пачатку вельмі шмат людзей выказвалі абурэньне гэтай падзеяй, і любы камэнтар мог быць успрыняты як дадатковая порцыя безпадстаўнай крытыкі. Зараз жа крытыкі і падтрымкі ўжо 50/50, а хутка камэнтароў у падтрымку пазыцыі музыкаў будзе ўсё болей і болей. Таму хачу выказацца менавіта зараз.

Мяне, як рок-музыку, які ня бачыў сябе на БТ амаль 10 год, таксама хвалюе пытаньне “забароны” на рок-музыку ў Беларусі.

Адразу ж скажу, што перадумовы для ўцягваньня мяне ў авантуру з “хаджэньнем” таксама былі. Яшчэ ў верасьні да мяне падыходзілі і запытваліся, ці я пагаджуся граць на рок-канцэрце “За Беларусь”. Я адкзаў, што калі гэта будзе зьвязана з дзяржструктурамі або БРСМ, то не пагаджуся, калі не – няхай акрэсьляць прапановы. Болей да мяне з гэтым не зьвярталіся.

Я перакананы, што любы чалавек павінны трымацца сваіх прынцыпаў, а асабліва чалавек публічны, у тым ліку рок-музыка.

Калі твае прынцыпы не дазваляюць пагаджацца з тым, што адбываецца вакол цябе, гэта дае натхненьне для творчасьці. У ёй ты выражаеш свой погляд на жыцьцё, і за гэта цябе паважаюць твае сябры і прыхільнікі. Сапраўдная творчасьць для мяне – гэта калі творы адлюстроўваюць менавіта ўласныя перажываньні, уласны сьветапогляд, а не ствараюцца для таго, каб забаўляць публіку ў перапынках паміж ежай і пітвом.

Калі такой творчасьцю ты заваяваў павагу і вядомасьць, то ёсьць вялікая небясьпека, што ўсіх тых людзей, якія табе давяраюць, ты можаш страціць, аднойчы адступіўшы ад сваіх прынцыпаў – нават “нязначна”. Бо паступаючыся прынцыпамі, ты здраджваеш сабе, а значыць, і тым, хто памыліўся адносна цябе.

Здрадзілі камусьці музыкі, якія пайшлі на сустрэчу ў Адміністрацыю прэзідэнта, ці не, – могуць вырашыць толькі яны самі. Што і робяць.

Учора мяне спыталі: “А што б ты зрабіў у гэтай сытуацыі?”. Адказваю: я туды ўвогуле б не пайшоў. Бо гэта супярэчыць маім прынцыпам.

Дыялёг з уладай, якая спачатку забараняе, а потым кажа, што можа нешта дазволіць, я не лічу сэнсоўным. ULISy яшчэ ў 2000-м годзе паказвалі паперкі, быццам канцэрт ня можа адбыцца па прычынах “пажарнай бясьпекі”, хаця тыднем пазьней пускалі ў тое ж памяшканьне іншыя гурты. Аднак гэта не падштурхнула нас зьвяртацца да ўлады з лістамі ці просьбамі аб сустрэчы. Як і наступныя гады існаваньня ў “забароненым” стане.

Я ўпэўнены, што перамога ў гульні з уладай на яе тэрыторыі немагчымая ў любой дзяржаве – улада ўвесь час навучаецца таму, як падманваць людзей і рабіць тое, што хоча. Пра тэхнікі, якімі яна стварае ўражаньне ўласнай абаяльнасьці, добра напісаў Скрыпа – я ня здолею напісаць лепей.

Зараз улада распачала гульню па дыскрэдытацыі рок-музыкаў - а яны трапілі на гэтую вуду. Спачатку ад іх сапраўды могуць нічога не папрасіць узамен на іх просьбы, але потым усё роўна прыйдзецца выконваць пастаўленыя ўладаю ўмовы, каб граць канцэрты. І тут пэрспэктыва ясная: або ты ўсё болей і болей здраджваеш уласным прынцыпам, або ў адваротным выпадку табе ўсё роўна адмовяць у канцэртных пляцоўках.

Адзіным выхадам для сваіх калег-музыкаў я бачу наступнае. Хлопцы, скажыце ўсім сваім прыхільнікам: “Мы лахануліся. Хацелі як лепей, атрымалася як заўсёды”. І тады ўлада ня зможа маніпуляваць вамі. Думаю, усё вернецца на свае колы.

P.S.

skryppa, ну ты – гігант! :)

Пра моўнае пытаньне

Tue, 14 Aug 2007 14:00:21 GMT

krou у камэнтары да папярэдняга паста вырашыў, што я некага крытыкую за тое, што яны не размаўляюць ў жыцьці па-беларуску.

***

Колькі сябе памятаю, я заўсёды абараняў права людзей размаўляць на любой мове, але паважаў тых, хто, маючы выбар - сьпяваць, рабіць, тварыць па-расейску ці па-беларуску - выбірае беларускую мову.

Калі я быў раней у журы на "Басовішчы", то гэта ў мой бок былі абвінавачваньні, што я настойваю на дапушчэньні да конкурсу гуртоў, якія сьпявалі па-расейску, але для "Басовішча" запісваюць трэкі па-беларуску.

Чаму я на гэтым настойваў? Бо часцяком тыя гурты, якія думаюць, што яны заслугоўваюць асаблівай увагі і асаблівых узнагародаў толькі за тое, што размаўляюць па-беларуску, граюць горш - бо яны ў сваім атачэньні ўжо "зоркі" і лічаць, што ім ня трэба больш нічога рабіць, каб разьвівацца.

А вось тыя, якія гатовыя ісьці на экспэрымэнты, зьмяняцца і запісваць якасны прадукт на беларускай мове - няхай нават дзеля таго, каб зьездзіць на "Басовішча" і атрымаць запіс альбому - могуць мець большы патэнцыял і аказаць большы ўплыў на разьвіцьцё сучаснай беларускай музыкі.
Менавіта з-за прынцыповай пазыцыі дапускаць такія гурты мы зараз і бачым беларускамоўныя праграмы "Індыгі", "Тарпача", "Tav.Mauzera" ды іншых.

Асабіста я ў жыцьці размаўляю і па-беларуску, і па-расейску. Але для мяне беларуская мова - гэта крыніца натхненьня. Яна робіць мяне - і тыя гурты, якія сьпяваюць па-беларуску - прадстаўнікамі беларускай культуры. Бо калі мы сьпяваем па-расейску, па-ангельску, або на якой іншай мове, мы пераўтвараемся ў другасных выканаўцаў чужых культур. Мова - гэта нашыя карані, якія адрозьніваюць нас ад іншых.

***

Твая справа, krou, паважаць мяне ці не. Я цябе не паважаю за тое, што ты прадэманстраваў зараз: за прыпісваньне іншым людзям таго, чаго яны не робяць або не кажуць, і спробу выставіць сябе на агульны агляд за кошт абразаў іншых.

Працяг гісторыі "Марнатраўнага сына"

Sun, 12 Aug 2007 10:17:08 GMT

Днямі адзін музычны сайт чарговы раз зьвярнуўся да творчасьці ULIS, каб даказаць свой непахісны курс у развіцьці беларускай музыкі. "Хопіць сумных песень пра сваю старонку!" - гэты радок з песьні "Марнатраўны сын", кажуць, стаў ледзьве не пачынальнікам "пазытыўнай музыкі" ў Рэспубліцы Беларусь. Можна пазайздросціць уменьню цяперашняга пакаленьня інтэрнэт-рэдактараў вырываць словы з кантэксту. Але гаворка не пра тое.

Ва ўзгаданай песьні ULIS цытата працягвалася.

Вось яна:

"Хопіць сумных песень пра сваю старонку,

хопіць рок-н-ролу на карысць падонкаў".

Пра гэта і трэба падумаць. Бо тое, што адбываецца зараз з музычнымі беларускімі фэстамі, інакш як рок-н-ролам на карысць "падонкаў" не назавеш. Менавіта тых падонкаў "в законе", якія знічтажаюць беларушчыну, і хацелі б, каб эталонам беларускай музыкі выступалі іншамоўныя гурты, каб рок-н-рол разьвіваўся пад "чуткім надзорам" БРСМ або кампаній з дзяржаўным капіталам.

Ці нармальная сітуацыя, калі на адзін буйны рок-фэст у Беларусі запрашаюцца каманды, якія ведаюць, што "палітычныя" песьні ў іх выкананьні не пройдуць? Ці нармальная сітуацыя, калі на ўручэньні "каронаў" за рок-музыку адныя гурты па "каляпалітычных" прычынах не выходзяць на сцэну, а назвы іншых забароненыя для выступу на сталічнай сцэне?

А на пазбаўлены цэнзурных абмежаваньняў фэст ля мяжы, які ўжо два гады ў руках "арганізатараў новага пакаленьня", гурты запрашаюцца ў апошні момант, праграма ўвесь час мяняецца, а колькасьць журы перавышае колькасьць конкурсных гуртоў, што прыводзіць да вынікаў, якія не можа зразумець ніхто, нават яны самі?.. Арганізатары пры гэтым не зважаюць на крытыку, або спрабуюць адказваць на яе асабіста, спадзяючыся на пэрсанальную абразу і скандал, пра які яшчэ што-небудзь можна будзе напісаць. Пры гэтым самі ж "чыста па-беларуску" ныюць, што іх нехта "ня любіць"...

Калі так будзе працягвацца, то ў нас і атрымаецца "рок-н-рол на карысць падонкаў". Тысяча-другая верных прыхільнікаў беларушчыны будзе ездзіць на адзін фэст ля мяжы, у той час як дзесяткі тысячаў будуць збірацца на іншыя, дзе эталонам беларускай культуры зробяцца гурты, якія спяваюць па-расейску, або, лепей за ўсё, зусім не спяваюць. Пад чуйным вокам беларускіх памежнікаў натоўпы будуць махаць бел-чырвона-белымі сцягамі (калі іх дазволяць правезьці праз мяжу) і... слухаць рок-н-рол у выкананьні польскіх, літоўскіх гуртоў, або нават самога Бона з U2. У Беларусі ж дазволяць жыць, пэўна, якраз "пазытыўнай" музыцы -- той, пад якую можна расслабіцца і не думаць пра тое, што і як адбываецца ў краіне або ва ўласным сумленьні.

… Вяртаючыся да "Марнатраўнага сына". Радок пра "сумныя песьні" там далёка не галоўны, а ў тым кантэксце мелася на ўвазе хутчэй папса пра Беларусь, якой замест нармальнай беларускай музыкі нас "кормяць" дзяржрадыё і тэлебачаньне (ну, хіба што Фэлікс як аўтар мяне дапоўніць і дасьць больш разгорнутае тлумачэньне :)). Прыклады? Куды больш за тузін, калі пашукаць: ад "родина моя, Белоруссия" да "Минск это я".

Беларускі рок тут ні пры чым. Стварэньне штучных "пазытыўных" праектаў нас не выратуе, а толькі накіруе бліжэй да пасткі, якую даўно расставілі на нас тыя, каму беларускамоўная рок-музыка як костка ў горле (інакш бы яе не забаранялі). І насуперак каму мы ўсё-ткі павінныя рабіць добрыя, якасныя фэсты. Інакш беларускамоўнаму рок-н-ролу толькі і застанецца сказаць "я жыў" і спакойна памерці пад прэсам "пазытыву"...

ULIS – слухаць Marnatraŭny syn на last.fm

Басовішча: назад... вось толькі ці ў будучыню?

Wed, 25 Jul 2007 09:08:16 GMT

Гэтае "Басовішча" прыемных сюрпрызаў не прынесла. Затое сталі заўважныя некалькі тэндэнцый, і нават не столькі падчас канцэртаў, колькі ў абмеркаваньні вынікаў самога фэстывалю. Тэмаў, на якія можна было б паразважаць, шмат, але зараз хачу закрануць толькі адну.

Пасля фэсту чутно, што лепшымі на ім паказалі сябе не беларускамоўныя гурты ("Тінь Сонця", Rasta), а астатнія да іх "сусьветнага ўзроўню" не дацягваюць. Хваляць за паводзіны на сцэне, за выгляд, за "шоў".

"...шмат якія гурты пасьля прагляду выступу той жа Расты ў першую чаргу задумаюцца пра якасьць сваёй музыкі і тое, як яны глядзяцца са сцэны, а ня толькі тое, як бы напісаць нешта па-беларуску, каб наступным годам ізноў на Басовішча трапіць"

Ці поўнае ігнараваньне выступу найлепшага, на маю думку, гурта гэтага і ўсіх мінулых «Басовішчаў» — Rasta.І вельмі характэрна, што лепшымі гуртамі па якасьці на фэстывалі беларускай музыкі робяцца ангельскамоўны і ўкраінскамоўны гурты.

Сьцяна гуку, цудоўнае валоданьне інструмэнтамі, нястрыманы роў вакаліста. А як яны на сцэне трымаюцца! Самае сьмешнае пасьля ўсяго гэтага было чуць пра тое, што яны нічога па-беларуску не сказалі. Ды й не заслужылі беларускамоўныя такога: ля сцэны засталіся адныя палякі, якія ведалі ўсе словы песьняў напамяць і якія адрываліся на поўную!

Не дзіўна, калі б хвалілі звычайныя гледачы (хаця ў іх якраз уражаньні болей разнастайныя), але ж гэтыя думкі на ўсю гучнасьць чутна ад людзей, якія пазыцыянуюць сябе музычнымі экспэртамі й крытыкамі. Для іх - некалькі парадаў, якія дапамогуць адрозьніваць сапраўдныя гурты "сусьветнага ўзроўню" ад спробаў падробкі пад ня самыя сьвежыя сусьветныя прыклады.

Па-першае. Ці вы бачылі калі-небудзь такія сусьветныя гурты як - да прыкладу - Linkin Park, Papa Roach, Audioslave, Stone Sour, Breaking Benjamin, Godsmack? Калі бачылі, то маглі заўважыць, што на сцэне ў іх асноўнае - гэта эмоцыі і энэргетыка. Людзі перажываюць тое, што яны робяць, і тое, што спрабуюць сказаць публіцы, якая прыйшла на канцэрт. Музыкі гэтых гуртоў не апранаюць аднолькавыя касцюмы і не робяць аднолькавых рухаў, вывучаных перад люстэркам. І публіка разам зь імі суперажывае і ўдзельнічае ў іх канцэртах, сьпяваючы іх песьні разам зь імі і замест іх. Гэта і ёсьць - сучасны сусьветны ўзровень рок-музыкі.

Па-другое. Вы гэтага памятаць ня можаце :-), але на маёй памяці ў 70я гады, пры СССР, гурты ўжо выходзілі на сцэну ў аднолькавай вопратцы, рабілі аднолькавыя рухі і з гэтага складалася іх "шоў". Няхай іх стыль быў не "мэтал", але па сутнасьці "шоў" гэта было тое самае. Тады форме аддавалася перавага над зьместам. Такіх гуртоў было шмат, але ад іх не засталося нічога. Паглядзеўшы на адзін такі гурт, можна ведаць, чаго чакаць ад астатніх падобных. Могуць адрозьнівацца стылі вакалу й музыкі, але не будзе адрозьненьня ў галоўным:

Па-трэцяе. Галоўнае - каб на сцэне стаялі і працавалі жывыя людзі, якія могуць памыляцца, але менавіта таму, што яны людзі, а не робаты. Адное павіннае заставацца заўжды: унікальная энэргетыка, якая вызначаецца не знешнім выглядам, але тым, як чалавек перажывае і даносіць да публікі тое, што мае ёй сказаць. Усё сапраўднае робіцца тады, калі чалавек прыкладае да гэтага сваю душу. У Rasta таксама можа быць душа ў песьнях, але яны ёю ахвяравалі на карысьць таго, што яны лічаць "шоў".

Па-чацьвёртае. Наконт таго, што гэтыя гурты былі "лепшымі" на гэтым "Басовішчы". Насамрэч, іх узровень гры быў сярэдні. Проста ў іх добрыя інструманты і большы досьвед працы з апаратурай. Многія беларускія гурты гэтага ня маюць. Але тым ня менш граюць і выступаюць ня горш за Rasta i Тінь Сонця. Знешнія параметры, узровень гры, гучаньне - рэчы адносныя. Нехта можа сказаць, што "лепшымі" на "Басовішчы" былі гэтыя гурты, іншы - што хіп-хоп гурт і г.д.

Ні ў якім выпадку не хачу абражаць музыкаў гурта Rasta, але я не лічу іх "лепшым гуртом гэтага і ўсіх Басовішчаў". І ўжо дакладна не лічу, што беларускамоўныя "не заслужылі" такога шчасьця, як іх выступ. Дарэчы, ў 80я гады ў Беларусі ўжо быў падобны па сутнасьці й форме гурт. Гэта гурт "Отражение" з Мазыра. Толькі дзе яны зараз? Можаце пацікавіцца, чым займаецца клявішнік гэтага гурта ў сучаснай беларускай культуры...

Па-пятае. Чаму ўсё-ткі склалася ўражаньне, што гэтыя гурты + Фляўс і Кляйн глядзеліся лепей за гурты з традыцыйнай беларускамоўнай праграмай?..

Не ў апошнюю чаргу таму, што самое "Басовішча" апошнія пару гадоў перажывае крызіс. 3-5 год таму ўзровень гуртоў быў аб'ектыўна вышэйшы. Тое, што адбываецца зараз, - віна цяперашніх арганізатараў. У гонцы за пашырэньнем фармату і "пазітыўнай музыкай", яны не могуць забясьпечыць асноўнага: адбору канкурсантаў і гасьцей сапраўды высокага ўзроўню.

Па-шостае.
Падаецца, што арганізатары не ведаюць, якія гурты ім запрашаць у праграму: крыху хіп-хопу, крыху ска, крыху мэтала. Але фэст "Басовішча" заўсёды быў рок-фэстам. І год за годам, калі публіка ведала, што едзе на рок-фэст, колькасьць гледачоў павышалася. Апошнія гады людзей стала значна меней. Прыўнёсак новых стыляў не прыцягнуў і не прыцягне тысячы новых гледачоў. Кожны фэст выйграе ад трыманьня фармату: ці то рок, ці то электроніка, ці то фолк.

Асабіста я лічу, што стыль музыкі маладой Беларусі - гэта рок. А "пашырэньне фармату", якое адбываецца апошнім часам з "Басовішчам", насамрэч пашырае яго толькі ў адзін бок - у бок поп-музыкі: да якой - па сутнасьці, не па форме! - я магу аднесьці і Rasta, і ЧпБ... Але беларуская публіка "Басовішча" пакуль што выбірае рок. Таму не трэба зьдзіўляцца, чаму яна сыйшла на гэтых гуртах.

... Ну, а наконт беларускай мовы паразмаўляем іншым разам.

Upd. 1 У адказ на заўвагу kirik17, што пералічаныя мной сусьветныя гурты - большы "поп", чым Rasta:

Альтэрнатыва - гэта ня ёсьць "поп". У сучасным сьвеце альтэрнатыва болей успрымаецца людзьмі менавіта таму, што гэта і ёсьць сапраўдная сучасная рок-музыка. Менавіта непасрэднасьць і энэргетыка, адсутнасьць рамак у выкананьні, якія ідуць ад альтэрнатывы, прываблівае людзей. Альтэрнатыва ў сьвеце папулярная, але яна не "поп".

А тое, дзе трэба граць у адным жорсткім стылі, махаць галавой так, а не інакш - якая б ні была пры гэтым "цяжкая" музыка - вось гэта ўжо "поп"... Там усё мэханічна, усё аднастылёва.

Upd 2.

Ананіму:

Наконт пафасу. Па-мойму, увесь канцэрт "Расты" цалкам - пафас.

1. Я пра тое і казаў, што касьцюмы пачыналі апранаць якраз у тую пару, калі пачыналі Beatles, Rolling Stones - але гэта было на Захадзе болей чым за гадоў 40 таму, а да СССР дакацілася гадоў на 10 пазьней. І капіраваньне гэтых звычак і ёсьць крок у мінулае, у тыя часы, а не сучасны сусьветны ўзровень.

2. Я ніколькі не сумняюся, што RASTA - жывыя людзі, калі б сумняваўся, то і напісаў бы, што яны робаты :). Але на сцэне яны менавіта як робаты, а не жывыя людзі, і выглядаюць. І гэты іх імідж - адна з прычын, па якой іх ужо нельга назваць "лепшым гуртом Беларусі".

3. Наконт інструмантаў і апаратуры. Нічога няма кепскага ў тым, што людзі маюць добрыя інструманты і могуць наладзіць апаратуру. Я заўжды казаў, што так трэба рабіць, і рок-музыка павінны гэта ўмець рабіць.

Але па аб'ектыўных прычынах у шмат якіх рок-музыкаў Беларусі гэтага няма - бо каб умець наладзіць апарат, трэба яго мець альбо мець практыку выступаў на добрай апаратуры. Але гэта не значыць, што гурты, у якіх няма такой практыкі або няма дарагіх інструмантаў, горшыя як гурты за RASTA.

Наконт "работы". А ў чым мераецца "ў дзесяць разоў большая" работа? Для каго яны гэтую "работу" робяць?

***

Насамрэч я не крытыкаваў гурт RASTA. Я крытыкаваў тых асобаў, якія ўзьвялі гэты гурт у ранг "лепшай беларускай групы". RASTA робяць тое, што робяць, яны робяць гэта для сябе і сваёй аўдыторыі.

А ў альтэрнатыву ім я ставіў іншыя прафэсійныя гурты, якія ўжо ўмеюць граць і працаваць, а не сядзяць і чакаюць Вашага невядомага "дзядзю". RASTA - не адзіны гурт на Беларусі, які можа добра граць. Каб сказаць, што РАСТА лепшая, трэба было б паклікаць іншыя мэтал-гурты Беларусі і параўноўваць.

Бо нельга параўноўваць гурты, граючыя розныя гатункі, таму што кожны стыль патрабуе пэўных навыкаў. У мэтале гэтыя навыкі болей "спартыўныя", але ў іншых стыляў ёсьць свае "фішкі". І RASTA, напрыклад, ніколі не зможа зграць так, як Крама, а Крама - як RASTA.

І калі нехта называе RASTA лепшым гуртом, то ён абражае не музыкаў, якія выступалі да або пасьля гэтага гурта на канцэрце, а абражае стылі, называючы адзін лепшым за іншы.

***

Wed, 04 Jul 2007 09:09:18 GMT

Крыж, які атрымаў кожны з нас, нельга скінуць.
Ён дапаможа табе ў пэўны час выйсьце знайсьці.
Лепей у дарозе да праўды з надзеяй загінуць,
Лепей змагацца... Таму што жыцьцё - гэты крыж.

(с) 2007

prysviačajecca pieršym

Thu, 28 Jun 2007 07:47:42 GMT

Ты той, хто йшоў заўжды наперад.
Неіснуючымі заслугамі няхай жыве другі.
Ты не шукаў чужых дарог.
Заўжды таптаў сваю... якую мог знайсьці.

(c) 2007

***

Wed, 04 Apr 2007 14:20:27 GMT

http://zolak.lacinka.org/?p=404

Sionnia ubaczyu spasylku na dopis, dzie mianie nibyta "cytujuc". Ja napisau kamentar u adkaz hetamu czalawieku, ale kab usio bylo jasna, skapiruju hety kamentar i siudy.

Chaczu tolki dadac', szto kali ja nieszta dumaju pra muzykau, ja zausiody kazhu im heta u tvar. I pieraliczanyja u tym dopisy muzyki geta cudouna viedajuc'.

Zołak,

Ja nia viedaju, czamu ty prypisvajesz mnie nie maje slovy, navat niahliedziaczy na toje szto pobacz z taboj i sa mnoj siadzieu taksama Liavon Volski, jaki usio moh czuc'... Niachaj heta zastaniecca na tvaim sumlenni.

Mnie niama u czym apraudvacca, ja piszu hety kamentar tolki kab skazac' tabie, szto bolej za adzin stoł z taboj prosta nikoli nie siadu i razmauliać z taboju bolej nie zbirajusia.

I aposzniaje. Ciapier ja zrazumieu, czamu na zapisy telepieradaczy (pra jakuju ty piszasz asobnym pastom) ja nie paczuu nivodnaha tvajho pierakladu dla mianie z polskaj na bielaruskuju.

Ja jaszcze pravieru, jak ty pieraklau maje slowy dlia telewiersii na polskuju mowu, bo zaraz maju vialikija sumnienni u dakladnasci pierakladu.

Na zhal, kali my zapisvalisia, ja jaszcze nie czytau hetaha dopisu pra naszuju razmovu na afterparty. Inaksz by ja abyjszousia biez pierakladczyka.

Szczyra tabie skazhu jaszcze raz, szto ja nie razumieju, czamu ty kazhasz niapraudu. Ale pasvaryc' takim czynam mianie z ludzmi, jakich ja viedaju nie adzin hod i pavazhaju, hetym nie udasca.

Słava Korań.

Будапэшт - Прага - Кабул*

Mon, 12 Mar 2007 10:59:10 GMT

(maksymalna nablizhana da aryginalu)

Тады быў Будапэшт,
Ды каменьні ляцелі ў наш бок.
Мяне хлопец спытаў,
Ці я слухаю блюзы ці рок,
Адкуль зрушыў мой танк,
І чаму мая зброя зноў тут.
Прабач, пан Будапэшт,
Прабач, што прыйшоў да цябе.

Пасля Прага была,
Дзе спытаў мяне нейкі карчмар -
Чаму хакі мой джут,
І чаму я хаваю свой твар.
<Адказаць я не змог.
Зноў каменьні ляцелі ў наш бок>.
Прабач, праскі карчмар,
Прабач, што хаваю свой твар.

Ташкент, потым Кабул,
Дзе мой сябра памёр за мяне.
Дзе нас ніхто не пытаў,
Ці мы слухаем 'хвалю', ці не.
Ды сто чорных рублёў
Атрымалі за сына бацькі.
Прабач, мой Прэзыдэнт,
Табе не паверу я зноў.

---
* Pierszaja piesnia ULISu. Vykonvalasia niekalki razou na pierszych kancertach u Miensku.
** <...> - dva radki, jakija, mahczyma, uspomniacca inaczaj.

Autar tekstu - Fieliks Aksiouncau (felix-aksentsev.livejournal.com)

Будапешт - Прага - Кабул

Sun, 11 Mar 2007 09:36:21 GMT

Успамінаем "Будапешт - Прага - Кабул". Гэта першая песня ULISa, якая не патрапіла ні ў адзін запіс.

Першая "рыба" тут: http://felix-aksentsev.livejournal.com/18060.html .

Але гэта яшчэ далёка не 100% арыгіналу. Здаецца, поўнасцю прыгадалі пакуль толькі першы куплет, які гучаў так:

Тады быў Будапешт
Ды каменні ляцелі ў наш бок.
Мяне хлопец спытаў,
Ці я слухаю блюз ці рок.
Адкуль рушыў мой танк,
І чаму мая зброя зноў тут?
Прабач, пан Будапешт,
Прабач, што прыйшоў да цябе.

...

Rok-karanacyja

Tue, 27 Feb 2007 10:11:24 GMT

U Miensku prajszla czarhovaja "Rok-karanacyja". Adrazu skazhu, szto ja tam nia byu, tamu miarkuju pa vodhukach na sajtach i ad znajomych, jakija mieli da hetaha daczyniennie.

Ale miarkujuczy pa naminacyjach i tych, chto ich atrymau, ja b paraiu arganizataram pierajmienavac' Rok-karanacyju, bo z rock-muzykaj bolszasc z taho, szto atrymala uznagarody abo bylo naminavana, nie maje niczoha ahulnaha.

Mahu paraic' inszyja nazvy dla hetaj imprezy: "Zhurnalisty Bielarusi - Bielaruskim muzykantam!", "Tuzin Karon", "Karona BCShiTG".

Czamu tak prapanuju, dumaju, i tlumaczyc' nia treba. Na forumach pra heta i tak mnohija havorac'.

Ad nas jakraz i czakajuc' takich "Karanacyj". Uladam vyhadna miec' pad kantrolem pradkazalnuju maladziovuju kulturu. Vykanaucau vypusciac' na scenu, tolki abmoviuszy usie detali vystupu, jak u savieckija czasy. A paslia buduc' kazac', szto u nas niama nijakaj zabaronienaj rock-muzyki.

U dadatak, uzho na hetaj "Karanacyji" adbylasia padmiena adnoj muzyki inszaj. Inszyja arganizatary pryniesli prydumanyja saboju naminacyji, jakija majuc' mala ahulnaha z rock-muzykaj.

Pagliadzim, szto budzie z Basowiszczam-2007, jakoje napeuna buduc' ladzic' z bielaruskaha boku amal tyja zh samyja ludzi. Hledziaczy na chod padziej, ja nie zdziulusia, kali u konkursnaj pragramie zjaviacca naminacyji "Lepszy smalenski hurt, jaki hraje bielaruski rock", "Najelpszy pop-vykanauca", "Bielaruski szanson" abo inszyja pryklady "pazityunaj" muzyki, jakuju pry hetym napeuna buduc' vydavac' za bielaruski rock. ... :-)

P.S. I ja piszu heta nie tamu, szto mnie asabista nie padabajecca Tuzin Gitou. Navat kali b ja byu u zachaplenni ad hetaha resursu :-)), pabaczyuszy takija vyniki, pisau by toje zh samaje.

Kancert u Polacku

Tue, 27 Feb 2007 09:16:44 GMT

4 sakavika ULIS graje u Polackim Palacy Kultury. Za grafiku dziakuj slaver_be

Thu, 21 Dec 2006 09:52:37 GMT

Usio vielmi prosta. U Warszawie sionnia znou idzie dozhdzh.

Wed, 20 Dec 2006 09:28:37 GMT

Sniezhan, kaliady, novy hod, dozhdzh... Shtosci tut nia tak.

U2

Tue, 19 Dec 2006 13:18:21 GMT

Nareszcie, pasla 16 hod paraunanniau ULISa z U2 , u mianie zjaviusia pierszy dysk hetaha hurta. Padaryli na dzien' narodzinau
licenzijny "U2 18 Singles". Dahetul navat pirackich ich zapisau nie mieu. :)

"Padarožža" na Last.fm

Sat, 02 Dec 2006 12:56:16 GMT

Vyklau na Last.fm pounasciu albom "Padarožža". Usie treki mozhna prasluchac, a pierszyja czatyry taksama i skaczac'. Kali kamusci chacielasia b skaczac pouny albom, zahodz'cie na last.fmauski akkaunt ULISa czasciej, budu pastupova mianiac' sklad tych, szto dastupnyja.

Tue, 31 Oct 2006 18:13:03 GMT

Nu vos' i znou pracuje aficyjny sait hurta ULIS, tolki zaraz na inshym servierie. A adras jago ULIS.BY

Thu, 21 Sep 2006 09:40:13 GMT

Viarnuusia z Kanady Vitia Samarukau - ULISauski Bas gitaryst. Ubachyu, shto robicca u nas u kraine i zadumausia. Ja maju nadzeju, shto zastanecca, i my budzem pracavac razam va ULISe. Ale jagony nastroj ne vyzvau u miane aptymizmu... :)

Fri, 15 Sep 2006 11:13:33 GMT

Nu vos' ja i znou maju mahchymasc liohkaga dostupu u internet. Dziakuj usim, hto byu na sustreczy. Fajna pasidzieli, parazmauliali. Heta byla siabrouskaja razmova, i ja nijak ne moh padumac, shto nechta Andrej Baranau potym napisza publicznuju spravazdaczu pa usich temach i pytanniah, pra jakija my razmaulali. Niauzho ja i z siabrami pavinen razmauliac z agliadkaj?..

naviny

Mon, 04 Sep 2006 13:28:16 GMT

Dadau na Last.FM piesni z alboumau Čužanica, Kraina Douhaj Bielaj Chmary, Tancy Na Dachu i Padarožža . Pakul' vyklau albomy nie pounasciu, a pa niekalki piesien'. Mozha byc', potym dadam astatnija.

Resurs cikavy, ale krychu skladana razbiracca, jak szto pracuje. Vielmi pavolna adnaulajecca -infarmacyju pra siabrau hurta dadau niekalki tydniau tamu, ale zmiena jaszcze nie adlustravalasia.

U blizhejszyja niekalki dzion budu miec abmiezhavany dostup da Internetu, ale frend-stuzhku i kamentary pastarajusia czytac'.

Pra siabrou (u tym liku na LJ)

Fri, 01 Sep 2006 10:06:14 GMT

Moj pryncyp: kali choczasz miec' siabrou, budz' siabram sam.

Pryvitannie!

Wed, 30 Aug 2006 14:07:03 GMT

Nu, vos' i ja nareszcie daluczyusia da svietu bloggerau. Pakul jaszcze tolki razbirajusia, jak heta pracuje, tamu szmat zapisau mozha nia byc'.

Kali vy cikaviciesia hurtom ULIS, to mozhacie zahlanuc' na naszuju aficyjnuju staronku http://ulis.home.by , a taksama na naszyja accounty na MySpace - http://www.myspace.com/ulisbel i LastFm: http://www.last.fm/music/ULIS . Dareczy, dziakuj soft_tiger, jaki stvaryu LJ-community hurta ULIS: http://community.livejournal.com/ulis_bel .

Da sustreczau na usich machczymych pierakryzhavanniach zhyccia!

Slava Koran'.