| * |
[Jul. 26th, 2008|11:04 am] |
**
СТО АКВАРЭЛЬНЫХ МАЛЮНКАЎ 28.
**
Ад вёскі тое месца, куды мяне сямігадовага вёў бацька, было далёка. Спачатку мы ішлі берагам лесу. Потым дарогай, з глыбокімі калюгамі. Потым па ўтравелай сцежцы – ярка зялёнай, якая то знікала, то з’яўлялася. Мокрыя кеды на маіх нагах чаўкалі і ўсхліпвалі. Нарэшце, рушылі напрасткі праз лясны гушчар. Бацька не тлумачыў куды вядзе, а я і не пытаў. Тупаў сабе, па баках зыркаў… Я стаміўся. Авадні з камарамі заелі, адмахвацца надакучыла.
-- Глядзі, -- сказаў бацька, калі мы выбраліся з алешніку.
Пад нагамі жоўта-зялёнымі хвалямі ляжаў мох.
Месца гэтае называлася “СцяпАненкаў мох”. Нехта з продкаў нашых ездзіў сюды драць той мох, на будоўлю. Ну, мох і мох сабе. Нічога дзіўнага. На імху тым, буйныя і цёмныя, як вішні, суніцы. Па дзве тры на кусціку.
І сосны вялікія, як залатыя. На кожным дрэве падсочка, іржавыя бляшаныя лейкі з жывіцай. Пахне тая жывіца неверагодна востра, а галоўнае, не адмываецца і не адціраецца з пальцаў…
Але не гэтае месца -- мэта далёкага падарожжа. Праз чвэрць гадзіны, калі мы прайшлі па мяккім імху стары сасоннік з падсочкай, то і выйші…
-- Вось! – урачыста прамовіў бацька.
Дрэва стаяла на невялікай паляне. Вакол быў злінялы парудзелы мох.
Вялікія сосны, супраць гэтага дрэва, выдавалі першакласнікамі побач з настаўнікам.
Сасна, а гэта была яна, падалася мне большай за гомельскую тэлевежу, вышэйшай, чым цагляныя коміны касцюкоўскага шклозаводу…
Бацька пераможна зірнуў на мяне і пайшоў да яе. Дакрануўся, як парукаўся, а
потым сеў пад ёй і прываліўся спіной да камля. А я хадзіў вакол агаломшаны і расціснуты веліччу, хадзіў і маўчаў…
Думаў пра тое, што калі ўзлезці на самы верх – убачу чырвоны дах дзедавай хаты, навакольныя вёскі, лясныя і палявыя дарогі… Я быў упэўнены, што там – наверсе – выцягні руку і можна крануць аблокі. Гэтую сасну мы не змаглі абхапіць… Каб дзед быў з намі, то тады, магчыма…
Большага дрэва я не бачыў ніколі. Тэлевізар і кніжкі -- не ўлік...
Потым я хадзіў туды са стрыечным братам. Бачыў, як доўга бегла па дрэве хуткая вавёрка. Чуў, як нябачны дзяцел, грукаціць без супынку высока ў небе, шуміць вецер, дажджом цярушыцца голкі...
Ад той сасны, сёння яе няма, для мяне пачынаецца мой бераг…
** |
|
|
![[info]](http://p-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
strider_first's Friends Page
crazy
